ფრანსუაზ საგანი

სტანდარტული

ამ საღამოსაც მარტო დარჩა…საწოლში რომ ჩაწვა უნებლიედ მკლავი გადასწია,თითქოს თბილ სხეულს ეძებსო.სუნთქვა შეიკრა თითქოს ეშინია ვიღაცას ძილი არ დაუფრთხოო,სულერთია ვის-მამაკაცს თუ ბავშვს,ოღონდ ვინმეს დასჭირვებოდა მისი სიფხიზლე,მისი სითბო.მაგრამ ვაი რომ არავის სჭირდებოდა მისი მზრუნვა”

“როჟე გიყვართ მაგრამ მარტო კი ხართ!უთხრა სიმონმა.მარტო ხართ კვირა დღეს,სადილობთ მარტო.ალბათ მარტოსაც გძინავთ.მე კი მუდამ თქვენს გვერდით დავიძინებდი,გულში ჩაგიკრავდით და მძინარესაც ჩუმად დაგკოცნიდით.მე ჯერ კიდევ შემიძლია სიყვარული,მას კი არა…”

“შენ რომ გიყვარს ეს კიდევ ყველაფერი არაა,მთავარია შენც უყვარდე.”

“ცხოვრება ქალის დღიური როდია,არც ძველი გამოცდილების გაგრძელებაა.შენ თოთხმეტი წლით უფროსი ხარ ჩემზე,მე კი მიყვარხარ და ძალიან დიდხანს მეყვარები,აი ესაა მთავარი… დააპირა მწუხარებისგან დაღრეჯილი სახე ქალისკენ მიებრუნებინა,მაგრამ წაბარბაცდა,პოლმა ორივე ხელი შეაშველა,მწუხარებაშიც ისევე ამოუდგა მხარში როგორც ბედნიერებისას ედგა გვერდით.პოლს ლამის შეშურდა ასეთი მძაფრი,ასეთი ლამაზი მწუხარება,ასეთი დიდებული ტკივილი.სიმონი ერთბაშად მოსწყდა ქალს,და ისე გავარდა ოთახიდან ბარგის წაღებაც დაავიწყდა.პოლი გამოეკიდა,მოაჯირზე დაიხარა და ჩასძახა-სიმონ!სიმონ! მე უკვე დავბერდი…დავბერდი… 8საათზე ტელეფონმა დარეკა,პოლმა ყურმილის აღებამდე იცოდა რასაც გაიგონებდა… მაპატიე ეუბნება როჟე,საქმიან სადილზე მეჩქარება,გვიან მოვალ თუ რათქმაუნდა…”

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s